دورازخانه...

راهنما

sheblie — Thu, 10 Dec 2009 06:43:18 GMT

این جمله را در تلویزیون شنیدم و به نظرم جالب آمد:

«زخم‌ها تنها یادآوری می‌کنند که در کجا بوده‌ایم
اما به ما دیکته نمی‌کنند که به کجا برویم»

خوش‌حسابی

sheblie — Thu, 03 Dec 2009 02:09:18 GMT

یکی از ویژگی‌های خیلی مثبت کانادایی‌ها فرهنگ مالی درستی است که دارند. هرچند که ما جوان‌های قدیمی که دور از خانه زندگی میکنیم گاهی دلمان برای لوطی‌گری‌ها و رفاقت‌های خاص شرقی‌ها ازجمله پیش‌دستی کردن همراهان برای پرداخت پول میز و حتی کتک‌کاری و به‌ هم ریختن کافه به این منظور تنگ میشود(!) اما لااقل این ایمنی وجود دارد که اگر طلبی از فرد یا نهادی داشته باشی قطعآ وصولش میکنی و نباید کار و زندگی را رها کرده و وقت و عمرت را برای گرفتن پولت حرام کنی! به نظرم خیلی مسخره است دویدن دنبال چیزی که همه‌جوره و بر اساس تمام موازین قانونی و اخلاقی و انسانی به فرد تعلق دارد.

در جامعه‌ای مثل اینجا پول به‌راحتی به دست نمی‌آید. به همین دلیل همیشه افراد برای درست زندگی کردن باید یک برنامه‌ریزی مالی صحیح داشته باشند. از طرف دیگر سنت حسنه«چانه زدن» بر سر قیمت اجناس هم به هیچ عنوان باب نیست مگر درمیان شرقی‌های مهاجر! یک کالا قیمت خاصی دارد که به همراه سایر مشخصات روی آن نوشته شده و چون اقتصاد رقابتی است معمولآ از هر جنسی انواع و اقسام مختلف وجود دارد که هریک با بودجه فرد همخوانی داشته باشد همان را تهیه کند. در فروشگاهها غالبآ خریدارها(حتی آنها که از تمکن مادی برخوردارند) دیده می‌شوند که مشغول خواندن مشخصات کالا و مقایسه انواع مختلف آن هستند و این قضیه به ‌هیچ‌ وجه حمل بر خسیس بودن نمی‌شود بلکه امری است دارای مقبولیت عام که حاکی از هوش و اخلاق صحیح مالی است.

در روابط میان‌فردی هم یک توافق ضمنی و قانون نانوشته وجود دارد که روابط مالی در چارچوب آن جریان پیدا میکند. این قانون غیر مکتوب عبارتست از احترام و اجرای اصل«به پولت کار ندارم؛ به پولم کار نداشته باش!»

زمستان گذشته که برای معالجه به ایران آمده بودم در هفته اول ورودم آقایی که فردی است سرد و گرم چشیده و از بستگان نزدیک سببی محسوب می‌شود تماس گرفت و درخواست مبلغ قابل توجهی پول کرد و اصرار داشت که با سایر اعضای خانواده‌اش در این مورد صحبت نکنم. قول داد که تا قبل از برگشتنم به مونتریال یعنی ظرف شش ماه کل پول را به اضافه بهره‌ مرسوم بازار بازپرداخت خواهد کرد که گفتم بهره یعنی چه؟ در روابط فامیلی که این حرفها نیست. و مبلغ را در زمانی کمتر از یک ساعت برایش حواله کردم. ماه آینده یک سال تمام از قولی که داده بود می‌گذرد و همچنان خبری از بازپرداخت وجه مورد نظر نیست! بیشتر ناراحتیم از اینجا آب می‌خورد که اولآ فامیل نزدیک به حساب میآیم و میآید و ثانیآ به خوبی می‌داند که بیمارم و به زودی باید مبالغ گزافی برای هزینه جراحی و غیره بپردازم.

اما بشنوید از یک نمونه جالب حساب و کتاب‌های مالی این طرف. دو هفته پیش یک نامه از طرف کمپانی کارت اعتباری که در آن حساب دارم دریافت کردم به همراه یک چک به مبلغ چهار دلار و پنج سنت! اول از دیدن چکی به این مبلغ ناچیز خنده‌ام گرفت.

شما هم ببینید

نامه را خواندم که ببینم جریان چیست. کاشف به عمل آمد که چند ماه پیش مبلغ ۱۵۰ دلار به حسابم واریز کرده بودم درحالیکه باید ۱۴۵ دلار و ۹۵ سنت پرداخت می‌کردم اما چون پول را از طریق گیشه خودکار به حساب ریخته بودم امکان پرداخت تنها از طریق اسکناس میسر بود نه سکه و به همین دلیل چهار دلار اضافه واریز کردم و چون مبلغی هم نبود به کلی فراموشم شد. حالا بعد از چند ماه که خودشان به حسابها رسیدگی کرده‌اند متوجه اختلاف حساب شده و چکی معادل ما‌به‌التفاوت آنچه واریز شده با مبلغ دقیقی که باید می‌پرداختم برایم فرستاده‌اند! خدا برکت بدهد؛ راستی که میان ماه من تا ماه گردون...!

یازدهم آذر یادآور روزی است که باعث ایجاد آن ارتباط فامیلی شد و از این بابت سخت احساس احمق بودن می‌کنم. برایم دلسوزی کنید!

شماره ۱ یا شماره ۲؟

sheblie — Wed, 25 Nov 2009 20:52:18 GMT

خوشا آنان که خیلی با کلاسن

چند وقت پیش دوستی لینکی فرستاده بود که در آن نویسنده از یکی از محصولات تولید ایران انتقاد کرده و به کرات نوشته بود: «من پی‌پی کردم به این وسیله! » که منظورش همان شماره ۲ بود! یادم آمد در سفر اخیرم به ایران مکررآ شنیده بودم که از همین اصطلاح استفاده می‌شود. نظر به اهمیت حیاتی مطلب و همچنین به دلیل تعهدی که در مقابل زبان مادری احساس می‌کنم، در این نوشتار به تنویر افکار درمورد این اصطلاح خواهم پرداخت!

واژه pee-pee در زبان انگلیسی گویش کودکانه‌ایست برای ادرار و دقیقآ معادل همان«جیش» خودمان است! مصدرش هم To Pee می‌باشد و معمولآ در حالت اسم به شکل زیر بکار می‌رود:
I have pee-pee یعنی جیش دارم
و در حالت فعل به شکل:
I have to pee که یعنی باید جیش کنم

بنابراین مقصود از این واژه شماره یک است نه شماره دو اما در فارسی به سهو بعنوان شماره دو مصطلح گردیده. واژه کودکانه برای شماره دو در زبان انگلیسی poop یا poo است و به اشکال زیر بکار می‌رود:
I have poo یعنی شماره دو دارم
و یا:
I pooped یعنی شماره دو کردم

در زبان فرانسه هم گویش کودکانه برای شماره یک pipi و برای شماره دو caca است. نمی‌دانم چه چیز باعث اشاعه کاربرد غلط این واژه در زبان فارسی شده اما علت هرچه هست گاه عواقب ناخوشایندی دارد! یک روز که شدیدآ مضطر بودم رفتم به سمت آبریزگاه که دیدم یکی از بچه‌های فامیل هم به همان طرف روانه شده؛ شروع کرد با من تعارف کردن و بفرما زدن! حساب کردم بچه است و مروت نیست زودتر بروم! گفتم من بعد میرم؛ گفت: آخه پی‌پی دارم. گفتم خب عیب نداره. به خیال خودم یک جیش وقت چندانی نمی‌برد! هی منتظر شدم و پیدایش نشد! گفتم پدرت خوب، مادرت خوب، یک جیش که اینهمه طول نمی‌کشد! که بعدآ متوجه شدم جریان از چه قرار است!

راستی مگر انگلیسی زبانها از واژه‌های فارسی برای مکالماتشان استفاده می‌کنند که ما کم‌کم در هر جمله‌ای داریم واژه‌های انگلیسی بکار می‌بریم؟ حالا اگر این نشانه تجدد و تمدن است لااقل سعی کنیم در حد امکان واژه‌ها را صحیح بکار ببریم که مردم درپی سوءبرداشت از فشار مثانه و سایر دردهای جسمی و روحی به خود نپیچند!

صفحه نظرات

sheblie — Sat, 21 Nov 2009 19:39:18 GMT

صفحه نظرات هر وبلاگ اگر آداب صحیحی در آن رعایت شود امکان بسیار خوبی برای برقراری ارتباط و پیدا کردن شناخت از روحیات و نقطه‌نظرهای یکدیگر است. از همان اوایل وبلاگ‌نویسی که بلاگفا هنوز امکان ویرایش نظرات را نداشت و نمی‌شد برای هر نظری ذیل آن پاسخ نوشت در وبلاگم به پاسخ نوشتن برای نظرات خوانندگان مبادرت می‌کردم و با گذشت زمان، انصافآ بهترین دوستان مجازیم را هم از همین طریق پیدا کرده‌ام.

متآسفانه در مواردی شاهد رفتارهای نادرست کامنت‌گذار و پاسخ‌های نادرست‌تر نویسنده در صفحه نظرات هستیم. طبیعتآ افراد می‌توانند هدف‌های متفاوتی را در صفحه نظرات دنبال کنند. هدف بسیاری فراهم آوردن امکان نقد و بررسی کارهاست. عده ای دیگر به مقوله ایجاد ارتباط و تمرین دموکراسی نظر دارند و خیلی‌ها هم قصدشان چاق سلامتی و بگو و بخند است که فی‌نفسه اشکالی هم به حساب نمی‌آید.

صحبت اینجاست که با یکی دو بار ورود به هر وبلاگ معمولآ یک ایده کلی به دست خواننده می‌آید که ماهیت فضای صفحه نظرات چیست و چه موضعی را باید در آن اتخاذ کند. این فضا هرچند که عمومآ کلی است اما تا حد زیادی به محتوا و حال و هوای پست مربوطه نیز بستگی دارد. مثلآ وقتی که نویسنده مطلبی طنزآمیز می‌نویسد طبیعتآ راه را برای ابراز نظرات طنزآمیز هم باز گذاشته. اما درمورد پست‌های جدی ازجمله یادبود عزیزان از دست‌رفته دیگر چندان جایی برای لودگی باقی نمی‌ماند. حداقل احترامی که می‌شود برای نویسنده و پست قائل شد این است که شوخی و خوش و بش را به زمانی مناسب‌تر موکول کرد.

مورد دیگر پاسخ دادن به نظرات خوانندگان است که متآسفانه گاه هدف اصلی آن لوث می‌شود. اخیرآ به وبلاگی سر زدم و دیدم تمام پاسخ‌هایی که به نظرات خوانندگان داده شده به قول معروف جواب سربالاست و حکایت از خودبرتر انگاری شدید نویسنده دارد. فرض کنید که پستی دارای بیست کامنت از بیست خواننده مختلف است. طبیعتآ ممکن است تعدادی از این کامنت‌ها بی‌ارتباط به موضوع پست باشد و از آنجا که نگرش و سطح دانش افراد با هم متفاوت است امکان دارد حتی نظراتی بی‌محتوا و اشتباه هم مطرح شده باشند. اما یقینآ همه نظرات یکسان نیستند که پاسخ‌هایی که از یک اندیشه زیربنایی واحد ناشی می‌شوند دریافت نمایند. به راستی هدف از پاسخگویی به نظرات چیست؟ جواب هرچه باشد مسلمآ این نیست که خواننده را آماج اقسام اهانت‌ها قرار داده و از او به‌عنوان کیسه بوکسی برای تخلیه تکانه‌های عصبی و ناملایمات زندگی شخصی استفاده کرد، حالا هرقدر هم که کتک‌خورش ملس باشد!

شخصآ ممکن است در جمعی با نود و نه نفر که خوب می‌شناسم باب شوخی را باز کنم اما با نفر صدم که هیچگونه شناختی ندارم صلاح نمی‌دانم دقیقآ مثل بقیه برخورد کنم یا او هم حد و حدود آشنایی را رعایت نکند.

خلاصه اینکه خوبست فراموش نکنیم «هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد» و برای اینکه درنظر دوستانی که شناخت چندانی از روحیاتم ندارند زیاد هم آدم اطوکشیده‌ای قضاوت نشوم در پایان از همه تقاضا می‌کنم که بالاغیرتآ در صفحه نظرات پست‌های جدی(ازقبیل یادبود عزیزان از دست‌رفته) که دل و دماغ چندانی نداریم از ما بکشید بیرون!
و دوستتان دارم رفقا

ز ورزش بود مرد را راستی*

sheblie — Wed, 18 Nov 2009 23:59:18 GMT

کودک کانگ‌فو کار

لینک دنلود

*بیت فردوسی:
ز نیـــــرو بود مرد را راســــتی
ز سستی کژی زاید و کاستی

به یاد سید خلیل عالی‌نژاد

sheblie — Tue, 17 Nov 2009 20:59:18 GMT

ماه آتش

هشتمین سالگرد شهادت دلخراش مرید دلباخته مولی علی علیه السلام، استاد هنرمند سید خلیل عالی‌نژاد را که مظلومیت و محبوبیتش سرانجام او را طعمه آتش جهل حاسدان قرار داد به خانواده محترم و عموم دوستدارانش تسلیت گفته و آرامش روح وارسته‌اش را از درگاه حضرت حق می‌طلبم.

مراسم یادبود آن عزیز امسال نیز با شکوه هرچه تمامتر در زادگاهش(صحنه کرمانشاه) با حضور مریدان وفادار و شاگردان حق‌شناس دلسوخته که تا همیشه سوگوارش هستند و همچنین در شهر گوتنبرگ سوئد برگزار خواهد شد. به امید روزی که دست عدل الهی دامان مسببین این توحش را بگیرد و در آتش تقاص ابدی گرفتار سازد. خاطره‌اش ماندگار...
کمینه شاگرد ایشان

تنبور علی

ثنای علی

مولی امیرالمومنین

هو یا علی مدد

یا ذات حسین

لینکهای مرتبط:

ـ سید خلیل عالی نژاد
ـ به یاد استاد، پیر، عارف و پروانه عاشق سید خلیل عالی نژاد
ـ به مناسبت هشتمین سالگرد درگذشت سید خلیل عالی نژاد
ـ اول و آخر یار
ـ هفتمین سالگرد قتل سید خلیل عالی نژاد- اهل حق
ـ خلیل در آتش، ققنوسی دیگر...

با سپاس فراوان از آقای مهندس جعفر بهــــــروان‌راد برای تهیه تصویر

سفر از شوره‌زار

sheblie — Sun, 15 Nov 2009 00:33:18 GMT

کاندیدای مقام وزارت ارشاد، قائم‌مقام محترم وبلاگ دور از خانه و دوست قدیمی آقا جعفر بهــــــروان‌راد به مکانی تازه با امکاناتی بیشتر و بهتر نقل‌مکان کرده و ما بلاگفایی‌ها رو با اندوه جانکاهمون تنها گذاشت که همچنان ملعبه سیاستهای آبدوغ‌خیاری بلاگفا بوده و با درد استضعاف خودمون بسوزیم و بسازیم! مبارکش باشه این رهایی! نشونی کاخ استکبار ایشون به قرار زیره:

جعفر بهــــــروان‌راد

اختیار در تصمیم‌گیری

sheblie — Mon, 09 Nov 2009 15:59:18 GMT

«دخترها با هزار آرزو با يک پسر دوست مي‌شوند اما پسرها فقط با يک آرزو با هزار دختر دوست مي‌شوند!*»

من مرد نیستم که بدانم این جمله تا چه حد صحت دارد اما مطمئنم همه دختر خانمها به کرات جمله‌هایی با مضامین مشابه شنیده یا گفته‌اند. در جوامع غربی هم کم ‌و بیش قضیه به همین شکل است اما برای هردو طرف! وارد مقوله قضاوت ارزشی نمی‌شوم که آیا چنین روندی صحیح است یا نه. کسی که آن را موجه بداند با حرف بنده و شما نگرشش را عوض نخواهد کرد و برعکس. هدفم از نوشتن این مطلب چیز دیگریست.

امروزه آگاهی افراد از مسائل و خصوصا روابط میان- فردی قابل قیاس با گذشته نیست. عمومآ از عواقب رفتارها و عملکردهای خود و دیگران آگاه هستیم و عمر ساده‌لوحی‌ها و زودباوری‌ها هم دیگر به پایان رسیده. رابطه جنسی خارج از ازدواج در جوامع غربی به وفور دیده می‌شود و عمومآ هم از سوی جامعه پذیرفته شده؛ در حدی که داشتن چنین ارتباطی لزومآ نباید به ازدواج ختم شود و طرفین هم از این مسآله آگاهند. خیلی‌ها به واسطه نیاز جنسی و خیلی‌ها هم از روی علاقه و عشق به طرف مقابل رابطه‌ای را شکل می‌دهند و اگر به هر دلیلی هم ارتباط قطع شد کسی گلایه‌ای ندارد چون از ابتدا همه چیز واضح و روشن بوده است. درست مثل یک قرارداد نانوشته. اما قضیه در جوامع سنتی و مذهبی به این شکل نیست. در چنین جوامعی وقتی پای ‌تصمیم‌گیری‌های بزرگ زندگی درمیان باشد همه کم و بیش از اصول کلی حاکم بر جامعه پیروی می‌کنند.

طی سالیان گذشته ارتباط جنسی خارج از ازدواج میان جوانهای جوامع سنتی به شکل کورکورانه و تبعیتی ناقص از الگوهای غربی رواج پیدا کرده که نهایتآ برای طرفین خالی از دردسر نیست. تا آنجا که پای اقناع غریزه در بین است دختر و پسر به اصطلاح روشنفکر هستند و مخالفتی ابراز نمی‌کنند. اما به واسطه قدرتمندی سنتها، روند این ارتباط روندی ناقص است چون اصولآ سایر الگوهای جامعه بر الگوهای غربی منطبق نیست. دختر یک جامعه سنتی که به رابطه جنسی خارج از ازدواج تن می‌دهد بر اساس نگرش کلی حاکم بر مناسبات اجتماعی همیشه به ازدواج فکر می کند حال آنکه پسر چنین جامعه‌ای وقتی پای ازدواج درمیان باشد تازه به یاد سنتها می‌افتد! ارتباط جنسی قبل از ازدواج دقیقآ به قیفی شباهت دارد که ممکنست تعداد زیادی از دخترها را در دهانه خود جا داده باشد اما وقت ازدواج همه آنها امکان عبور از سوراخ قیف را پیدا نخواهند کرد.

در سفری که به ایران داشتم مکررآ از دخترها و پسرها شنیدم که مناسبات مربوط به روابط جنسی تغییر کرده و دیگر مثل گذشته‌ها نیست. سوال من اینست که اگر این مطلب از غرب الگوگیری شده طرفین باید بخوبی بدانند که داشتن چنین رابطه‌ای به منزله هیچگونه تعهد مادام‌العمر چه به شکل ازدواج و چه در دایره رابطه‌ای آزاد نیست و بالاخره روزی به پایان خواهد رسید. اگر چنین است، چرا وقتی که ارتباط تمام می‌شود یکدیگر را سرزنش کرده و به بی‌وفایی متهم می‌کنند؟ مگر از قدرتمندی ارزشهای جامعه آگاه نیستند؟ یک بام و دو هوا که نمیشود. فردی که تا آن حد احساس قدرت میکند که درمقابل سنتها بایستد طبعآ باید پختگی لازم را هم برای پذیرفتن نقش و مسئولیت خود در قبال ناکامیها و عواقب احتمالی ناشی از تصمیم‌گیری داشته باشد.

به نظر من منصفانه نیست که بار تمام مسئولیتها تنها بر دوش مردها و پسرها گذاشته شود و معتقدم زنان و دختران هم به همان نسبت از برقراری ارتباط جنسی لذت می‌برند و اصولآ اگر چنین نبود دلیل، ضرورت و اجباری برای تن دادن به ارتباط وجود نداشت. باتوجه به آگاهی جوانها، ساده‌لوحانه است اگر بگوییم دخترها گول می‌خورند! اگر هم واقعآ چنین است باید با تکیه بر عقل و منطق چنین نقیصه‌ای را برطرف کرد. این قبیل ناآگاهیها و آسیب‌پذیری‌ها خاص دوران اجداد ما بود نه عصر حاضر. اگر فرد با خود صادق باشد و حد و مرز توقعات خود و طرف مقابل را بشناسد بخوبی می‌تواند تشخیص بدهد که آیا آینده یک ارتباط برآورنده توقعات او هست یا نه و بر این اساس، قادر است بهترین تصمیم را بگیرد که نهایتآ احساس نکند مغبون شده است.

*یک جوک که ظاهرآ از واقعیت نشآت گرفته!

حسن طلب

sheblie — Thu, 05 Nov 2009 01:14:18 GMT

«حسن طلب که به نام ادب‌سوال و ادب‌طلب نیز خوانده میشود، آن است که از کسی چیزی بخواهند با ظرافت و حسن تعبیر ادبی، چنانکه حالت خفت و خواهش و جنبه تمنا و ذلت سوال و گدایی از آن سلب شده باشد و طبع طرف سوال را نشاطِ بخشندگی برانگیزد.

معروفست که روزی سلطان سنجر در میدان بازی گوی و چوگان از اسب به زمین خورد و چهره او را خراشی رسید و به این مناسبت امیر معزی رباعی ذیل را بر بدیهه گفت که مشتمل بر تمنای اسب است:

شـــــاها ادبــــی کن فلک بدخــــو را
کآســـــیب رسانـــــــید رخ نیــــــکو را
گر گـــــوی خــطا کرد به چوگانش زن
ور اسب غــلط کرد به من بخش او را*»

عمیقآ معتقدم که هرکاری آداب خاص خودش را دارد حتی کارهای خلاف! وقتی وارد بحثی می‌شویم یا درخواست چیزی از کسی داریم آیا بهتر نیست به جای داشتن لحن طلبکاری و باجگیری و خودبرترانگارانه، اندکی خضوع و خشوع نشان بدهیم و خواسته‌مان را با ملایمت مطرح کنیم، خصوصآ وقتی که قصد عذرخواهی و رفع کدورت باشد؟!

فردی تماس گرفته بود که موردی را به قول معروف از دل اینجانب دربیاورد. چنان با نخوت و لحنی تند صحبت می‌کرد که احساس کردم برای وصول طلب تماس گرفته نه پرداخت بدهی! انگیزه‌ای هم اگر برای بخشش وجود داشت با آن لحن متفرعن به‌کلی از بین رفت. یاد «حسن طلب» افتادم که تنها یک صنعت شعری نیست و اساسآ صنایع ادبی خود از بطن ملاحظات حاکم بر رفتار و ارزشهای فرهنگی هر جامعه زاده می‌شوند. رفتار آن آشنا یادآور حکایت زیر بود:

فردی که نیاز به همآغوشی داشت با لحنی بی‌ادبانه به دیگری می‌گوید: «آهای فلانکاره! یه قرون بهت میدم، بریم بالای کوه فلانت کنم!» طرف پاسخ میدهد: «به زبون خوشت بیام، یا پول خوبت یا راه نزدیکت؟!»

*فنون بلاغت و صناعات ادبی تالیف استاد جلال الدین همایی، چاپ بیستم، صفحه ۳۱۶

جدیدترین طرح پیشگیری از سوانح رانندگی در کانادا

sheblie — Sun, 01 Nov 2009 02:56:18 GMT

طرح استفاده از کمربند ایمنی جدید از اول اکتبر ۲۰۰۹ در سراسر شهرهای کانادا به مورد اجرا گذاشته شده است.

نتایج مطالعات جامع «شورای ملی ایمنی بزرگراه‌ها» در زمینه این کمربند ایمنی که جدیدآ طراحی شده حاکی از آن است که استفاده از کمربند مذکور چنانچه به درستی نصب شود علاوه بر کاستن فشار خون تا سقف ۴۰٪ قادر است احتمال وقوع تصادفات را نیز به میزان ۹۵٪ کاهش داده و از مرگ حتمی بسیاری از افراد در سوانح رانندگی پیشگیری نماید.

نظر به اهمیت حیاتی مطلب، لطفآ به دوستان و آشنایان اطلاع رسانی کنید. ضمنآ لازم به توضیح است که روش صحیح نصب کمربند ایمنی جدید در اینجا نمایش داده شده است.

- با تشکر از «زهره ایروانی‌منش» برای ارسال لینک انگلیسی
- متن انگلیسی در قسمت «ادامه مطلب»